Chococcino cake, urodziny bloga i konkurs.

Dzisiaj mija dokładnie rok. Dokładnie rok temu o godzinie 14:26 opublikowałam tutaj mojego pierwszego posta i zaczęłam moją przygodę z kulinarną Blogosferą. Kiedy patrzę na wszystko to, co wydarzyło się przez ten czas, wydaje się być to po prostu niewiarygodnym. Uśmiechy rozświetlające twarze. Łzy lśniące na policzkach. Zdarzenia, które na zawsze pozostaną w mojej pamięci, które zaważyły na moich decyzjach i losie. Rok to naprawdę ogromny szmat czasu... Przyznam Wam szczerze, że rok i miesiąc temu ani ja, ani nikt z mojej Rodziny nie byłby w stanie powiedzieć, że odnajdę się w kuchni i że stanie się to moją pasją.

Może niektórzy z Was zapytają: ale dlaczego? jak to się wszystko zaczęło?

Na początku października jadłam zupełnie inaczej, byłam właściwie na skraju pewnych zaburzeń, o których lepiej nie wspominać, a poszukując wirtualnego choćby nasycenia, wpisałam w wyszukiwarce hasło "blogi kulinarne"; odwiedziłam pierwszy lepszy link, który mi się wyświetlił. Agregator blogów kulinarnych. Najwyżej na liście znajdował się blog Liski. Przeglądnęłam go jednym tchem, nie mogąc oderwać wzroku od pięknych obrazków. Później były kolejne i kolejne. Ewelinka, Bea, Asia, Madzia, Evenka, Dorotka, Małgosia...Wszystkie z taką samą fascynacją. Po pewnym czasie powiedziałam sobie - dlaczego nie spróbować? I spróbowałam...

Początkowe założenia bloga było zupełnie inne - myślałam sobie: dietetyczne, ale smaczne potrawy. Wszystko jednak obróciło się o 180 stopni. Teraz można u mnie znaleźć naprawdę wiele, ale czy dietetycznie? Nie, nie wydaje mi się. I przyznam szczerze, że w dużym stopniu jestem z tego bardzo zadowolona, bo największą przyjemność sprawa mi pieczenie ciast i pieczywa, których to raczej do niskokalorycznej kategorii zaliczyć nie można.

Czy się czegoś nauczyłam? Tak, oczywiście. Wystarczy choćby porównać zdjęcia z początków mojej blogowej kariery, wystarczy zobaczyć, jakie potrawy wtedy proponowałam. Ale doskonale wiem, że to dopiero początek drogi. Że przede mną wciąż są nieodkryte rejony, do których kiedyś, mam nadzieję, dotrę. Każdego dnia uczę się czegoś nowego i stałoby się cudownie, gdybym kiedyś choć odrobinę zbliżyła się do tych najlepszych.

Co dało mi blogowanie? Ogromną dawkę pozytywnej energii i uśmiechów, mnóstwo doświadczeń i możliwość rozwijania i dzielenia się z innymi prawdziwą pasją, dzięki której nareszcie potrafię się zapomnieć i w pełni poświęcić temu, co kocham. Poza tym kilka dodatkowych kilogramów, ale to akurat wolę wypierać w mojej świadomości ;)).

Przede wszystkim chciałabym podziękować Wam, moim Czytelnikom, dzięki którym Cynamon i oliwka nigdy by nie zaistniał ani nie przetrwał. Nawet sobie nie wyobrażacie, jak cudownie się czuję, czytając Wasze miłe słowa, które sprawiają, że czuję, że naprawdę warto. Nie raz doprowadziliście mnie do łez wzruszenia. Dziękuję, kochani! :*

Wiem, że tak wspaniałej rzeczy nic nie jest w stanie wynagrodzić, ale udało mi się zdobyć świetną książkę pełną pysznych, ekspresowych i nieskomplikowanych przepisów, z którymi każdy sobie poradzi. (Smak Imprezy autorstwa Olgi Smile. Z ogromną chęcią podaruję ją Czytelnikowi mojego bloga, który zostawiając komentarz pod tym postem, lub wysyłając do mnie maila do 26 października [zaytoon@wp.pl],  napisze, z jaką potrawą kojarzę mu się ja lub mój blog (niekoniecznie taką, która już się tutaj pojawiła - ogólnie).
Oczywiście udział w zabawie jest dobrowolny i nie każdy musi okazać zainteresowanie. :)

A na zakończenie poczęstuję Was moim blogowourodzinowym tortem.
Smacznego!

Chococcino cake
/przepis z BBC Good Food

Ciasto:
200 g miękkiego masła
130 g mąki + 1 łyżka proszku do pieczenia + 1/2 - 1 łyżeczka soli (lub 140 g "self-rising flour")
1 łyżeczka proszku do pieczenia
85 g kakao dobrej jakości
200 g złocistego cukru
4 jajka
2 łyżki mleka

Rozgrzej piekarnik do 180 st. C. Natłuść i wyłóż papierem do pieczenia dwie tortownice o średnicy 20-22 cm.

Mąkę z proszkiem do pieczenia i kakao przesiej do miski, a następnie dodaj pozostałe składniki ciasta. Używając miksera ubij dokładnie wszystkie składniki. Możesz też wszystko po prostu wymieszać drewnianą łyżką - jednak w takim  przypadku ciasto będzie cięższe i bardziej zwarte.

Ciasto rozdziel równo pomiędzy dwie formy i piecz ok. 20-25 minut. Patyczek wbity w środek ciasta może być nieco wilgotny, jednak nie mogą pojawić się na nim "kawałki" ciasta.

Rozepnij kołnierze tortownic i pozwól blatom ostygnąć.

Nadzienie:
250 g mascarpone
250 g serka śmietankowego (lub mascarpone)
85 g złocistego cukru
4 łyżki mocnej kawy (naparu)*
 * ja w 4 łyżkach wody rozpuściłam łyżeczkę kawy 
ok. 50 g startej ciemnej czekolady do wykończenia

Mascarpone i serek ubij z cukrem, pod koniec dolewając kawę.

Jeden blat ciasta przenieś na paterę/talerz, wyłóż na niego połowę masy, następnie przykryj drugim blatem i pokryj go pozostałym nadzieniem. Łyżką "zaburz" powierzchnię masy, by powstały ładne wzory. Całość posyp startą czekoladą.

Ciasto możesz podawać od razu lub wstawić na kilka godzin do lodówki (w czasie pobytu w lodówce masa staje się gęstsza).

Smacznego!

Długo zastanawiałam się, jaki deser będzie wystarczająco reprezentacyjny, żeby zaprezentować go na taką dużą okazję, jaką jest rocznica bloga. Pierwotne miał to być mus czekoladowy (ponownie - dziękuję, Ewelinko! :*), później myślałam o tarcie z czekoladą i malinami. Pewnego jednak dnia dostałam zamówienie od pewnej N. (:*) na ciasto "cappuccino" z masą. Cudowna inspiracja. To był strzał w dziesiątkę!

Ciasto smakuje po prostu rewelacyjnie. Jest chyba jednym z lepszych, jakie miałam okazję jeść -  cudowna, wilgotna ciężkość czekoladowego blatu (jednak nie tak intensywnego, jak ciasto w czekoladowej chmurze) z dobijającym się gdzieś w tle lekko słonawym posmakiem, przełamana jedwabistymi warstwami delikatnie kawowej masy. Jestem pewna, że świetnie sprawdziłoby się w roli tortu urodzinowego. Absolutnie nie zrażajcie się nim, jeżeli nie przepadacie za ciastami z milionem mas (ja też takich nie lubię!) - to jest inne, gwarantuję. Zupełnie nie przypomina tych tłustych, ciężkich i maślanych.
Niebo.