Karaibska zupa z dynią i gigantyczne rozważania.

Dynia stała się ostatnimi czasy warzywem kultowym. Każdy chce dynię mieć i każdy chce dynię zjeść. Właściwie sama zastanawiam się, co jest przyczyną owego boomu na tego wdzięcznego, acz niesamowicie mdłego w smaku pomarańczowego potwora.

Może kusi wygląd?

Może to, że daje on przeogromne pole do popisu i eksperymentu?

Może uniwersalność?

Powiem szczerze, że nie znam prawdziwej przyczyny dyniowego szaleństwa ogółu - znam natomiast przyczyny własne. Jak to się zaczęło? Ano rok temu rozpoczęłam blogowanie (wyniki konkursu urodzinowego wraz z fotorelacją we wtorek) i akurat idealnie wpasowałam się w czas, kiedy królowała dyniowa akcja Bei; pomyślałam: dlaczego by nie spróbować? Może to akurat to?. Dodam jeszcze, że wcześniej warzywo to znałam jedynie z roli Halloweenowych upiornie śmiesznych latarenek. Wyruszyłam więc na poszukiwania; dodam, że bardzo trudne i żmudne to zajęcie, wszak w moim mieście, co miałam okazję zaobserwować już nie raz na targu, w warzywniaku, czy w ogóle w sklepach, ludzie nieskorzy są do eksperymentów i towary niezwykłe jak na polskie realia dostać jest bardzo trudno - graniczy to wręcz z cudem.

Pomimo przeciwności losu udało mi się jednak osiągnąć wymarzony cel; giganta przyniosłam do domu i od razu zabrałam się do pracy. W planie: zupa dyniowa i dyniowe ciasto. Jakże piękne i smakowicie to brzmi!

Cóż... brzmi. I to by było tyle.

Zeszłoroczne dyniowe eksperymenty wolę przemilczeć. Porażka, porażka, porażka. W dodatku taka, która wyryła się w mojej psychice na stałe i której czasem Rodzina żartobliwie-złośliwie nie omieszkuje mi wypomnieć. Za wcześnie dla mnie było. Bałam się wtedy pójść na całość i dodać czegoś od siebie; nie umiałam potrawom nadać wyrazu.

Choć zrazić mnie to naprawdę nietrudna sztuka i wystarczy mi sparzyć się raz, by zaprzestać prób, to w tym roku ponownie zdecydowałam, że muszę się w końcu przekonać, dlaczegóż wszyscy kochają dynię.

Już wiem. I wiem też, że co rok podczas sezonu kilka dań i deserów (!) z dodatkiem tego warzywa pojawi się na moim stole.

Jeżeli dyniowe przygody macie dopiero przed sobą poradzę Wam jedno - nie bójcie się eksperymentować z dynią samodzielnie, nie bójcie się dodawać jej charakteru wyrazistymi przyprawami i dodatkami. Sukces gwarantowany. :)

Karaibska zupa dyniowa
/znaleziona u Małgosi, zmodyfikowana nieznacznie

Składniki:
2 + 1 łyżki masła
1 duża cebula, grubo posiekana
2 ząbki czosnku przeciśnięte przez praskę
1 łyżeczka curry w proszku [użyłam Colombo]
2 średnie ziemniaki - obrane, grubo pokrojone
400 g dyni – obranej, grubo pokrojonej
ok. 750 ml bulionu warzywnego lub drobiowego
sól, pieprz do smaku
1 szkl. mleczka kokosowego

W garnku rozpuść 2 łyżki masła. Zeszklij na nim cebulę i czosnek. Dodaj curry - mieszając podgrzewaj ok. 1 min. Dorzuć ziemniaki i dynię – ponownie mieszając, smaż przez 1 minutę, tak, aby warzywa pokryły się masłem. Dolej bulion, dopraw do smaku solą i pieprzem. Doprowadź do wrzenia, gotuj na wolnym ogniu pod przykryciem, aż warzywa staną się miękkie (ok. 15 - 20 min.). Zdejmij z ognia. Zmiksuj blenderem. Dodaj mleczko kokosowe, wymieszaj i ponownie gotuj na wolnym ogniu kilka minut, aż składniki dobrze się połączą.

Smacznego!

Zupa smakuje po prostu rewelacyjnie. Mdławy, acz bardzo otwarty na wszelakie kulinarne eksperymenty, smak dyni jest idealnie dopełniony przez mleczko kokosowe i curry (czy też colombo), które nadają jej niepowtarzalnego charaktery. Zupa rozgrzewa, a zarazem orzeźwia. Polecam!

Przepis ten jest moim zwieńczeniem dla tegorocznego udziału w Festiwalu Dyni organizowanego przez Beę.