Spotkanie-chwila
Spotkanie-mgnienie
Czasem nawet nie zdajemy sobie sprawy, jak wielki wpływ mają na nas takie zupełnie przypadkowe czy też zaplanowane spotkania - choćby jednorazowe; choćby z ludźmi, którzy wydają nam się nieciekawymi, a jednak zmuszeni jesteśmy spotkać się z nimi
Starsza pani z naręczem róż
Mężczyzna będący w zimie swego życia, sprzedający piernikowe serca
Niezorganizowana młoda dziewczyna, której plątają się myśli
Dziewięcioletni chłopczyk z radosnymi oczami
Kilka słów
Parę uśmiechów
Jedno zdanie, które zmusza do refleksji
Zdarzenie, które zmienia bieg naszej historii
Na lepsze?...
Gorsze?...
I spotkania ludzi o podobnych pasjach, które nie dość, że rozwijają, to dają mnóstwo radości. I właśnie w tym miejscu chciałam ogromnie podziękować
Kuchareczce Asi - cudownie ciepłej i optymistycznie nastawionej do życia osobie, z którą miałam ogromną przyjemność wczoraj się spotkać. Pyszna gorąca czekolada, magiczne miejsce i apetyczna, choć nie tylko ( ;) ) rozmowa. Coś, co zdecydowanie warto nie dość, że zapamiętać, to jeszcze powtórzyć.
Każdemu życzę, by miał okazję skorzystać z możliwości danych przez wirtualny świat blogów i nawiązać inspirujące znajomości. :)
PS mam nadzieję, że sama Asia nie ma nic przeciwko temu wpisowi. :)
Panpepato
/znaleziony u Moniki
Składniki:
200 g dowolnych orzechów
200 g dowolnych suszonych lub kandyzowanych owoców
100 g kandyzowanych skórek owocowych
1/2 szkl. cukru (użyłam jasnobrązowego)
1/2 szkl. miodu
1/2 szkl. mąki
2-3 łyżki kakao + 1 łyżka do oprószenia ciasta
30 ziaren pieprzu
10 goździków
ziarenka z 5 strączków kardamonu
1/2 łyżeczki ziaren kolendry
1/3 łyżeczki mielonego cynamonu
odrobinę startej gałki muszkatołowej
Orzechy obierz z łupek, z grubsza posiekaj, posiekaj też skórki i owoce (nie za drobno). Do owoców i orzechów dodaj mąkę, kakao i przyprawy utarte w moździerzu (zostaw z pół łyżeczki przyprawy do posypania).
Miód podgrzej z cukrem podgrzej w garnuszku (do momentu rozpuszczenia cukru), dodaj do bakalii, dobrze wymieszaj i wyłóż nie za grubą warstwą do tortownicy. Piecz ok. 30 min. w 180 st. C.
Po upieczeniu wyjmij z blachy, ostudź i oprósz kakao wymieszanym z resztą przypraw.
Panpepato jeszcze lepiej smakuje po dłuższym dojrzewaniu - dwa, trzy tygodnie w szczelnym pojemniku wydobędą z niego cudowniejszy jeszcze niż początkowo aromat.
Smacznego!
Szalenie oryginalne... ciasto(?). Zapach, który unosi się podczas rozcierania przypraw w moździerzu i podgrzewania miodu przyprawia o zawroty głowy, a kiedy już wszystkie te dobroci połączy się ze sobą, doprowadza wręcz do ekstazy i kulinarnych dreszczy. Naprawdę! Jest to coś, co ze wszystkich moich dotychczasowych wypieków miało najbardziej obezwładniający aromat. Nie sposób opanować się przed spróbowaniem choćby odrobiny surowej jeszcze masy. A kiedy już to nastąpi, oczy otwierają się szeroko ze zdumienia. Ostro. Można zacząć się zastanawiać,
czy to w ogóle ma szanse powodzenia?. Z drżącym sercem wkłada się owo piekielne ciasto do piekarnika, a zapachy unoszące się z niego, sprawiają, że nie sposób doczekać końcowego efektu.
Panpepato po upieczeniu jest niesamowicie lepkie, ciągnące wręcz. Trudno się je kroi, warto więc użyć do tego celu naprawdę dobrze naostrzonego noża. Pełne naturalnej słodyczy suszonych czy kandyzowanych owoców i skórek, oraz tej dodanej przez nas w postaci aromatycznego miodu i cukru. Każdy kawałek piecze lekko w język, ale mimo to przed każdym kolejnym ciężko uciec. Wbrew pozorom pieprz nie dominuje tak bardzo, jak można by się tego spodziewać, dodaje jednak pazura. Przepysznego pazura!
Boję się chwili, kiedy w moim pudełku zabraknie tego cuda...
