Mija kolejny rok. Wizja zbliżającej się wielkimi krokami Nowej Daty wisi nieuchronnie nad powierzchnią codzienności. Migocąca ciepłym blaskiem choinka, chybotający się płomyk pachnącej wanilią świecy, nagłówki internetowych artykułów i wszechobecne podsumowania; wszystko dokoła mówi, że to Koniec. Czas podsumowań?
To już trzecie Boże Narodzenie i trzeci Sylwester, który spędzam z Wami, kochani. Po raz kolejny więc powiem, powtarzając się, że znaczycie dla mnie ogromnie wiele; Wasza obecność, która przejawia się w wizytach na blogu, kilku ciepłych słowach napisanych pod postem. Uśmiecham się do każdej literki, do każdego śladu, który wskazuje, że Jesteście. Niestety nie sposób nie zauważyć, iż w tym roku wszystko, jeżeli chodzi o mój wirtualny (choć zresztą nie tylko...) żywot było inne, niż wcześniej. Bardziej Nieobecne. Liczba postów publikowanych na blogu zmalała drastycznie. Zresztą i moja aktywność w kuchni zmalała boleśnie. Wypadłam z obiegu. Dlatego tym bardziej cieszę się, że mimo to Byliście, kiedy straciłam siłę i zapał do spisywania kolejnych myśli, publikowania kolejnych wpisów - choć moja pasja i radość z prowadzenia własnego kącika kulinarnego w internecie pozostały ogromnymi.
W zeszłym roku pisałam o wszechogarniającej stagnacji, w tej z kolei okazało się, że w jednej chwili zorientowałam się, że wydarzenia biegną gdzieś obok, wyrzucając mnie na boczny tor, gdzie, co chwila w tym maratonie tracąc oddech, próbuję odnaleźć się na nowo. Szaleństwo. Nie stało się nic, a tak naprawdę wydarzyło się Wszystko. Uśmiech okazał się być utkanym ze szkła i powoli, po kawałeczku pękał, rozsypując się na miliony kawałków, a przy okazji raniąc dłonie próbujące pochwycić upadające odłamki. Krwawi. Iluzja. Miliony baniek mydlanych otaczających myśli, nie dopuszczających do świadomości realnego świata. Pyk! Jedna po drugiej znikają z pola widzenia. W płucach zaczyna brakować sił.
Wierzę jednak, jako zaprzysiężona optymistka, że radość czai się gdzieś za rogiem. Że zawsze Złe przemienia się w Dobre. Że we wszechświecie panuje równowaga. Musi. Póki co mruga do mnie gdzieś zza chmur w niepewnych lśnieniach zimowego słońca. Zapowiada Wiosnę.
Słów o mnie więcej niż zwykle, ale jako Czytelnicy staliście się istotną częścią mojego życia, mojej codzienności, a ja przez cały zeszły rok czułam się tak winna, zaniedbując Was i całe moje blogowe sąsiedztwo. Winna Wam byłam, przynajmniej w mojej głowie, wytłumaczenie i prośbę o wybaczenie.
Kochani, koniec grudnia to magiczny czas. Bez względu na indywidualne wierzenia niemalże każdy daje się ponieść tej niesamowitej atmosferze.
Dlatego na Święta, na nadchodzący Rok, życzę Wam, abyście osiągnęli swoją wewnętrzną równowagę, żebyście odnaleźli radość i spełnienie w codziennym życiu. Żebyście pielęgnowali swoje pasje i nigdy nie poddawali się Szarości, nie dali się jej wciągnąć bez reszty. Żebyście nie mamili się iluzjami, ale też nigdy nie porzucali Nadziei. Bo radość czai się za rogiem. Czeka tylko, żebyście pochwycili ją w dłonie i wyczarowali z jej plastyczności kolejne zalążki Szczęścia.
Cudowności, moi Drodzy!
Lekach, żydowski piernik
/przepis z książeczki "Kuchnia żydowska" autorstwa Elizabeth Wolf-Cohen; z moimi zmianami
Składniki:
280 g mąki pszennej
2 łyżeczki proszku do pieczenia
1/2 łyżeczki sody oczyszczonej
2 łyżeczki przyprawy do piernika
1 łyżeczka mielonego cynamonu
1/4 łyżeczki mielonego imbiru
1/4 łyżeczki mielonej gałki muszkatołowej
2 jaja
200 g cukru
125 ml oleju roślinnego
250 g dobrej jakości płynnego miodu
2 łyżki rumu (brandy lub whisky)
125 ml mocnej czarnej kawy
starta skórka z 1 pomarańczy
70 g migdałów, posiekanych (lub ulubionych orzechów)
60 g kandyzowanej skórki pomarańczowej
80 g daktyli, posiekanych
2 łyżki mąki, do obtoczenia
Piekarnik nagrzej do temperatury 180 st. C. Wyłóż papierem do pieczenia i wysmaruj tłuszczem dwie keksówki o wymiarach 23 x 13 cm.
Przesiej mąkę z solą, spulchniaczami i przyprawami. Jaja ubijaj z cukrem do uzyskania bladego koloru i kremowej konsystencji. Stopniowo dolewaj olej, następnie miód, rum i kawę, na koniec dodając skórkę otartą z pomarańczy.
Do jajecznej masy dosypuj mąkę, wciąż miksując, by powstało gładkie ciasto. Połącz z obtoczonymi w mące bakaliami. Wymieszaj całość.
Piecz w nagrzanym piekarniku przez ok. 50 minut, do suchego patyczka.
Smacznego!
Lekach smakuje naprawdę świetnie. Wilgotne, aromatycznie miodowe ciasto o ciepłym zapachu cynamonu skrywa w sobie kawałeczki słodkich daktyli, chrupiących migdałów i kandyzowanej pomarańczowej skórki. Ma przepiękny, karmelowy kolor, który cieszy oczy. W dodatku nadaje się do jedzenia od razu po upieczeniu, toteż jest idealny dla osób, które z jakiegoś powodu nie uległy świątecznej gorączce i dopiero teraz planują pieczenie. Polecam!
